Sentimos advertirle de que su navegador web no está actualizado.

La web a la que intenta acceder utiliza las últimas tecnologías para crear una experiencia de usuario única por compatible únicamente con las últimas actualizaciones de los navegadores web más usados. Para descargarse las últimas versiones de estos navegadores, por favor, escoja en la lista su navegador favorito y descárguelo.

Muchas Gracias.

Un lugar para admirar,

un lugar para visitar

Historia

Porto do Son é unha terra humanizada desde moi antigo, como evidencian numerosos túmulos funerarios (mámoas), a mítica cova do Fonforrón e un extraordinario conxunto de arte rupestre (petróglifos).

A cultura castrexa ten o seu máximo expoñente no castro costeiro de Baroña, icona do municipio, habitado antes e durante o período romano. Tamén desta última época data unha fermosa lápida de mármore conservada na igrexa de Queiruga e desaparecidos mosaicos atopados en Portosín, núcleo litoral que talvez se fundase entón.

Na Idade Media nace a rede parroquial sonense, cuxos templos gardan algúns vestixios artísticos daquel tempo, cuando se edifica a ponte sobre o río Sieira. Superada a crise baixomedieval (pestes, tensións sociais…), a partir sobre todo o século XVII a poboación crece, grazas en boa medida á expansión do millo, base dun sistema de rendas agrarias que sostén ao clero rural, cuxo poder simbolízase nas súas reitorais e nos seus pombais, e á fidalguía, con solar destacado no pazo de Nebra. O triunfo deste novo cultivo explica a proliferación de hórreos e de muíños, obra de canteiros locais de merecida fama.

A principios do século XIX, as dez parroquias sonenses deixan de pertencer á antiga xurisdición da vila de Noia, conformando concello propio con capital en Porto do Son. Esta pequena localidade costeira desenvolverase grazas sobre todo á pesca, destacando por capturas de pescada, badexo e sardiña. A abundancia desta última motivará o establecemento de moitas fábricas de salgadura, tanto aquí como en Portosín. O declive destas industrias pola competencia das empresas conserveiras na primeiro terzo da pasado centuria coincidiu co éxodo masivo a América, e especialmente á área riopratense.

Esta emigración, e a particular de mariñeiros a Trintxerpe, Cádiz e Huelva, como principais destinos, serán intensas ata os inicios da Guerra Civil e terán unha segunda fase a partir da década de 1950. O progresivo retroceso das actividades primarias, sobre todo da labranza, acelerouse nos últimos tempos. Hoxe Porto do Son vive en gran medida do sector servizos, apostando por potenciar o seu rico patrimonio cultural e natural como elemento identitario e valor turístico.

Revista-municipal

ENLACES DIRECTOS

sede ayto logo1

sede ayto logo1

Revista-municipal

pxom porto do son

emprego1

Ría Muros Noia

Radio 5FM

Instituto Galego de Estatística

Marea Museo

GALERÍA DE FOTOS

galeria-panoramicas